Zamanın akışı içinde bir yerlerde, en saf duyguların bile şekil değiştirdiği, kendine yabancılaştığı bir döneme tanıklık ediyoruz. Modern çağın o ışıltılı vitrinlerinin ardında, insan ilişkilerinin usulca çürüdüğü, anlamını yitirdiği devasa bir enkaz yatıyor. Kadın-erkek ilişkilerinde o derin "biz" olma ihtimalinin yerini, maalesef ki karşılıklı bir metalaştırma telaşı almış durumda.
İnsanlar artık birbirlerinin kalplerine, derinliklerine değil; sahip oldukları etiketlere, güce ve lükse talip oluyorlar. Saf sevgi arayışının yerini maddiyatın ve gücün soğuk parıltısı aldığında, sırf bir statü uğruna karakter yoksunluğuna göz yuman, ruhsuzluğun kollarına atılan bir zihniyet filizleniyor. Öte yanda ise tablonun diğer karanlık yüzü duruyor: Elde ettiği gücün ve paranın kof özgüveniyle, güzelliği yalnızca bir koleksiyon parçası, bir fetih gibi görenler. Sevmenin ne demek olduğunu unutmuş, sadece tüketmeye programlanmış bu ruhlar; dokundukları hayatları darmadağın edip, hiçbir şey olmamış gibi yollarına devam edebiliyorlar.
Bir de sahnede narsist karakterler var... O kusursuz gibi görünen parlak maskelerin ardında pusuda bekleyen, girdikleri hayatları yavaş yavaş, damla damla tüketen karanlık kuyular. Narsistik bir bağın içine çekilen bir insanın, kendi gerçekliğinden koparılışına, hayatı ve en temel inançlarını sorgulayışına şahit olmak çağımızın en trajik tablolarından biri. O parlak yanılsama paramparça olduğunda, geride sadece kocaman bir boşluk ve o boşluğun içinden yüzeye çıkıp toparlanmaya çalışan yorgun zihinler kalıyor.
Bu çağın yarattığı plastik kalplerin ve hesaplı dokunuşların ortasında, kaybolan yalnızca romantizm değil; insanın insana duyduğu o en temel güven duygusu. Yine de, çürüyen bu düzenin tüm karanlığına rağmen, bir yerlerde o "eski moda" sadakatin, dürüstlüğün ve koşulsuz sevginin var olduğuna inanmak istiyor insan. Çünkü insan ruhu, ne kadar hırpalanırsa hırpalansın, o gerçek ve saf bağı aramaktan; sahte vitrinlerin ardındaki o gerçek kalbi beklemekten asla vazgeçmiyor.
Belki de asıl mesele, bu yozlaşmanın ortasında savrulmamak için kendi iç kalesini inşa edebilmektir. Çevremizi saran bu anlamsızlık çölünde, başkalarının boşluklarına düşmeden kendi tamlığımızı koruyabilmek… Bir düşünürün de dediği gibi, uçuruma uzun süre baktığınızda uçurum da size bakmaya başlar. İşte bu narsistik yankı odalarında, bu plastik kalpler pazarında o uçuruma bakarken kendi özünü kaybetmemek, en büyük sessiz direnişimiz olmalı.
Sonuçta, yaşanan her hayal kırıklığı, atlatılan her yıkım, ruhun kendi sınırlarını keşfetmesi için birer basamağa dönüşüyor. Karşılaşılan o karanlık karakterler ve yitirilen illüzyonlar, aslında gerçeğin ne kadar kıymetli olduğunu hatırlatan sert öğretmenlerden başka bir şey değil. Kaderin bize sunduğu bu acı-tatlı manzarayı tüm çıplaklığıyla kabullenmek, o enkazın içinden daha bilge, daha derin bir kavrayışla ayağa kalkmayı gerektirir.
Unutmamak gerekir ki; sevgi bir pazar yeri, insan ruhu ise bir vitrin malzemesi değildir. Varsın bu çağ, maskelerin ve sahte parıltıların çağı olsun. Kendi gerçeğine sımsıkı tutunanlar, içindeki o eksilmeyen samimiyeti koruyanlar için, en koyu karanlığın sonunda bile filizlenmeyi bekleyen, kirlenmemiş, sahici bir hikaye daima vardır.
Kemal Dalkıran