Modern dünya, bir zamanlar "biricik" olan insan ruhunu ve onun dışavurumu olan bedeni, seri üretim bir metaya dönüştürmenin en sinsi yolunu buldu: Görsel bir diktatörlük ve estetik bir tek tipleşme. Bugün sokaklara, ekranlara veya zihnimizin en mahrem dehlizlerine baktığımızda, artık insanları değil; aynı cerrahın neşterinden, aynı algoritmanın filtresinden ve aynı toplumsal kalıbın fabrikasından çıkmış "kusursuz" kadavraları görüyoruz. Şehirlerin gri betonları arasında, mermer gibi ifadesizleşmiş yüzler ve ruhlar sessiz bir törenle kendi cenazelerini kaldırıyorlar.
Kadınlar, tarihin hiçbir döneminde görülmemiş bir hırsla, kendi özgün hikayelerini tek tip bir güzellik üniformasının altına gömüyorlar. Kalkık burunlar, dolgun dudaklar ve porselen bir donuklukla parlayan cildin arkasında; aslında o kadını o kadın yapan yaşanmışlıklar, mimikler ve o kendine has "kusurlu" zarafet yok ediliyor. Güzellik artık keşfedilecek bir hazine ya da içsel bir ışıltı değil; satın alınabilir, takılıp çıkarılabilir ve başkalarıyla rekabet edilebilir bir "statü göstergesi" haline gelmiş durumda. Bu görsel hegemonya, kadını kendi biricikliğinden arındırırken, onu sadece bakılan ve tüketilen bir nesneye indirgiyor. Kendi yüzüne yabancılaşan kadın, aslında aynada kendi ruhunun silinişini izliyor; çünkü ifadesizleşen her mimik, bir duygunun mezar taşıdır.
Öte yandan erkekler, bu yapay dünyada kendi yarattıkları karikatürlerin tutsağı haline gelmiş vaziyetteler. Modernite, erkeğin elinden kadim bilgeliği ve içsel olgunluğu alırken, yerine abartılı bir maskülenlik gösterisi ve içi boş bir güç temsili bıraktı. "Güçlü görünmek", artık güçlü olmanın önüne geçti. Sürekli bir performans kaygısı, bakımlı ama ruhsuz sakalların arkasına saklanan bir savunma mekanizması ve duygudan arındırılmış bir "çelik zırh" kuşanma zorunluluğu... Erkeklik, artık bir karakter inşası değil; şişirilmiş kasların, pahalı saatlerin ve "alfa" olma illüzyonunun arkasına gizlenmiş bir varoluşsal korkudur. Kendi içindeki naifliği, sanatı ve kırılganlığı bir zayıf nokta olarak gören modern erkek, aslında en çok kendi gerçeğine ve derinliğine ihanet ediyor.
Bu iki tarafın karşılaşması ise artık ruhların kutsal dansı değil, iki cilalı maskenin metalik çarpışmasıdır. Estetik operasyonlarla birbirinin kopyası haline gelen kadınlar ile toplumun onlara diktiği dar maskülen elbiselerin içinde nefessiz kalan erkekler, birbirlerini değil; sadece karşısındakinin "imajını" arzuluyorlar. İlişkiler, iki insanın birbirinin karanlık odalarında fenerle gezindiği o mistik yolculuk olmaktan çıkıp, iki mükemmel sosyal medya profilinin yan yana gelme projesine dönüştü. Bizler artık bir insanın ruhuna, yaralarına veya zihnine aşık olmuyoruz; o insanın vitrinindeki pürüzsüzlüğe ve toplumsal onayına talip oluyoruz.
Oysa hakikat, o fabrikasyon mükemmelliğin bittiği yerde, insanın en savunmasız, en "eğri büğrü" ve en özgün halinin ortaya çıktığı o karanlık ama samimi boşlukta gizlidir. Gerçek bir bağ, iki kusursuz heykelin yan yana durmasıyla değil; iki yaralı ruhun birbirinin yarasını tanımasıyla kurulur. Modern insan, estetiği kutsarken estetiğin ruhunu, maskülenliği kutsarken erkeğin kalbini öldürdü. Şimdi elimizde kalan; çok güzel görünen ama hiç kimseye ait olmayan, ruhsuz ve soğuk bir dünya panoramasından başka bir şey değil. Belki de kurtuluş, o cerrahın odasından, o spor salonunun aynasından ve o filtrenin arkasından çıkıp; kendi "çirkin", "hatalı" ama "gerçek" varoluşumuza geri dönmekte saklıdır.