Aşk, kazanmakla ilgili değildir. Aşk, yenilmeyi asaletle kabul edebilmektir.
Bir insanın gözlerine bakarken, kendi gururunun yavaş yavaş çözülüşünü izlemektir. İçindeki o aşılmaz sertliği bırakmak, savunmalarını indirmek, “ben” dediğin o sarsılmaz kaleyi sessizce terk edip “biz”in tekinsiz ama sıcak alanına adım atmaktır. Çünkü aşk, en güçlü zannettiğin yerinden kırılmayı göze alabilme cesaretidir.
Yenilmektir aşk. Ama bir başkasına değil; insanın kendi bencilliğine, kendi kibrine yenilmesidir.
Sevgi dediğimiz şey; birine mülk gibi sahip olmak değil, onun varlığıyla içsel bir çoğalma yaşamaktır. Onun sesini duyduğunda içindeki o sağır edici kalabalığın susmasıdır. Günün en ağır, en tahammül edilmez anında bile zihninde beliren bir hatırasıyla yüzüne yerleşen o hesapsız tebessümdür. Bir insanın adının, kalbinde yıkılmaz bir ev kurmasıdır.
Aşk; mantığın o soğuk hesap defterini kapatıp, kalbin dağınık el yazısına razı olmaktır. Çünkü kalp hep biraz kusurlu yazar. Cümleleri eksiktir, noktalaması hatalıdır ama saf bir gerçektir. Aşk tam da o samimiyettir. Kusurlu, savunmasız ama gerçek.
Sevgi, birinin elini tutarken aslında kendi karanlığını da ona emanet edebilmektir. “Beni en zayıf, en çaresiz hâlimle gör” diyebilmektir. Gözyaşından utanmamak, kırıldığında o tanıdık yalnızlığa kaçıp gitmek yerine; kalıp o acının içinde konuşmayı seçmektir. Çünkü aşk, kolay olanı yapıp kaçmak değil, zor olanı seçip kalmaktır.
Aşk, birine bir kelimeyi ezbere söylemekten çok, fırtınada omuz olmak, sevinçte gölgeye çekilip onun ışığını izlemek, onun mutluluğundan pay çalmadan mutlu olabilmektir. İşte yenilmek budur: Kendi merkezini kaybetmek ama hayatın asıl anlamını o kayboluşta bulmak.
El ele verildiğinde dünyanın o korkutucu gürültüsünün hafiflemesidir sevgi. Birinin kalbine girdiğinde artık bu yolda asla yalnız yürümemektir. Ve en sonunda anlarsın; aşk aslında kaybetmek değil, kaybettikçe büyümekmiş. Gururunu, korkularını, o bitmek bilmez “ben haklıyım” ısrarını kaybedersin. Yerine bir başkasının kalbinde barınabilmenin o tarifsiz şefkati gelir.
Gerçek sevgi; iki yaralı ruhun birbirinin sızısına merhem olmayı seçmesidir. İnsan, en çok sevdiğinde o maskelerinden arınır ve kendi özünü bulur.
Bir gün, onun yokluğunun ihtimali bile zihninden geçtiğinde göğsünde beliren o keskin sızı… İşte orada anlarsın aşkın ne demek olduğunu. Aşk sadece yan yana gülmek değildir; onsuz kalma fikrinde bile nefesinin kesilmesidir. Bir insanın varlığını kaybetme korkusuyla titreyebilmektir. Gecenin kör bir vakti sebepsizce uyanıp onun iyi olup olmadığını hissiyatla sorgulamaktır. Onun yorgunluğunu yüzünden okuyup, tek bir kelime dahi etmeden o sessiz yükü omuzlamaktır. Ve bütün bunları yaparken, bunu bir fedakârlık gibi değil, nefes almak gibi yaşamsal bir ihtiyaç olarak hissetmektir.
Çünkü aşk; iki kalbin dünyanın geri kalanına karşı birbirine sığınmasıdır.
Ve belki de en çok şudur: Aşk, birine acizce “gitme” diye yalvarmak yerine, “gidersen bile kalbim hep seninle kalacak” diyebilecek o acı verici olgunluğa erişmektir.
Yenilmektir aşk… Ama bu yenilgi bir diz çöküş değil, ruhun kendi rızasıyla secdesidir.
İnsan sevdiğinde küçülmez; insan sevdiğinde sadeleşir, fazlalıklarından arınır. Ve sonunda anlarsın ki aşk, bir başkasında kendini yok etmek değil; bir başkasının gözlerinde kendini, o en saf ve en gerçek halinle yeniden doğurmaktır.
Kemal Dalkıran